پيکر تراش پيرم و با تيشه خيال

يک شب تورا ز مرمر شعر آفريده ام

تا در نگين چشم تو نقش هوس نهم

ناز هزار چشم سيه را خريده ام

بر قامتت که وسوسه شستشو در اوست

پاشيده ام شراب کف آلود ماه را

تا از گزند چشم بدت ايمنی دهم

دزديده ام ز چشم حسودان نگاه را

اما تو چون بتی که به بت ساز ننگرد

در پیش پای خویش به خاکم قکنده ای

مست از می غروری و دور از غم منی

گویی دل از کسی که تو را ساخت کنده ای

هشدار! زانکه در پس این پرده نیاز

آن بت تراش بوالهوس چشم بسته ام

یک شب که خشم عشق تو دیوانه ام کند

بینند سایه ها که تورا هم شکسته ام.

 امروزديگربراي هيچ منصفي جاي ترديد نمانده كه انكارگذشته

ومهرابطال برتمام سوابق فرهنگي وتاريخي ديرينه زدن ومجموعه

پيشينه چندهزارساله رايكسان انگاشتن ويك كاسه ردكردن ،نه

تنهاماراسبكبارنكرده وموجبات نزديكي وهمدلي بيشترباهمكيشان

رافراهم نياورده ،بلكه درمواردي نيز به شدت ازارج واعتبارمان

كاسته ونسل جوان امروزرادربي هويتي هراس آوري سرگردان

رهاساخته است.وقتي كه او گذشته رانشناسد ،ازافتخاراتي كه پدرانش

آفريده اند وقلل علم ومعرفتي كه پيموده اند بي خبرباشد ، آگاهي اش

ازفرهنگ وادبيات ملي ناچيزومغشوش باشد ،تاريخ وتمدن ايران

درديدگانش خرد وبي مقدار بيايند ودلبستگي وتسلطش برزبان فارسي

،هيچ يااندك باشد،اولاً چگونه ميتوان اوراايراني شمرد ودرثاني براي

پاسداري وپيشرفت آن چه انتظاري از او ميتوان داشت؟ وقتي كه

چندهزارسال تاريخ كشور براي نسلي ، پوچ وبي ارزش وآكنده

ازجنايت وبدكاري وسرشارازخيانت ودغلبازي ترسيم ميشود

،آيابرجوان ساده دل گناهي است كه به گذشته خود نبالد وبلكه ازآن

گريزان وشرمسارباشد ؟ خيال نكنيم كه اگرگذشته اين مرزوبوم

رادرذهن اوتيره وتارترسيم كرديم اوحتماًحرفمان رادرباره دوره طلايي

ديگري كه خودخواهانش هستيم مي پذيرد وآن راهمچنان كه مطلوب

ماست به شمارمي آورد . به تجربه مي بينيم كه اين گونه افراد به

آساني فريفته هرفرهنگ ديگري مي شوند يامجذوب برساخته هاي

دروغين اغيارمي گردند وبه تكرارحرف وحديث كساني مي پردازند كه

نه تنهاازحق وحقيقت بهره اي نبرده اند بلكه اغراض سوء

وبدخواهانه اي نيز دارند.