بیا بازم مثل ِ قدیم، با هم دیگه بریم شمال

دلم گرفته! راضی ام به این خیالای محال

منُ ببر! تا آخر جاده ی چالوس ببرم

تا شیشه ی بارونی خیس ِ اتوبوس ببرم

تا جای پات رو ماسه ی داغ مُتل قو ببرم

تا آخرین دلهره ی نگاه آهو ببرم

من ُ ببر تا گـم شدن تو اون چشای بی قرار

تا ساختن ِ قصر ِ شنی رو ساحل ِ دریا کنار

دلم پر ِ بیا بازم با هم دیگه بریم سفر

جای ما اون جا خالیه منُ ببر! منُ ببر

یه عمره جاده ی شمال، منتظر عبور ماس

نمی دونه یکی از اون دو تا قناری بی صداس

یادش به خیر موقع ِ برف، خوندن ِ شعرای امید

نور ِ چراغ ِ زنبوری، رستوران ِ اسب ِ سفید

یادش به خیر شنای ما، میون ِ موجای بلا

خاطره های مشترک، وقتِ سفر تو جنگلا

دلم پر ِ بیا بازم با هم دیگه بریم سفر

جای ما اون جا خالیه ! منُ ببر! منُ ببر

یه عمره جاده ی شمال، منتظر ِ عبور ماس

نمی دونه یکی از اون دو تا قناری بی صداس

صبر کن عشق زمین گیر شود بعد برو          یا دل از دیدن  تو  سیر  شود  بعد  برو

تازه در خانه ي دل جای تو آرام گرفت         صبر  کن  دل  زتو  دلگیر  شود  بعد برو

صبر  کن  مهرکمی  پیر شود بعد برو            یا دل  از مهر تو لبریز  شود  بعد  برو

یک  نفر حسرت  دیدار  تو بر دل دارد           چهره بگشای دلی سیر شود بعد برو

یک دمی بر دل مشتاق نظر کن که دگر          دیده از شوق گوهر خیز  شود  بعد برو

صبر کن طفلک نوخاسته ي عاشقی ام              زندگانی کند و پير شود بعد برو

تازه از راه رسيدی به سفر فکر مکن                 باش تا وقت سفر دير شود بعد برو

صبر کن تا به نهانخانه ي ايمان و وفا               ذهن با وسوسه درگير شود بعد برو

تازه عاشق شده ام من، به دلم رحمی کن         باش  تا عشق زمين گير شود بعد برو

شبنم مهر تو افتاده به گلبرگ دلم                   صبر كن يكسره تبخير شود بعد برو

صبر كن خيره شوم در تو كه بر پرده ذهن        ناز چشمان تو تصوير شود بعد برو

خواب ديدي كه سوار تو ز ره مي آيد            صبر كن خواب تو تعبير شود بعد برو

اندكي حوصله كن پشت سرت از چشمم           كاسه اي اشك سرازير شود بعد برو

باش تا مرگ ـ که درهجرتومشتاق وی ام ـ      بهر من قسمت و تقدير شود بعد برو...

ساده بودیم ‚ ساده بودیم ‚ ساده مثل قلب عاشق

 مثل ساحل یه دریا چش براه خط قایق

 ساده بودیم ساده بودیم خونه مون جای صدا بود

  یه نمکدون شکسته ‚ میون سفره ی ما بود

از عزیزترین عزیزا دم به دم دشنه می خوردیم

 وقت خواب جای ستاره ‚ زخمامون رو می شمردیم

قصه ‚ قصه ی سفر بود

 روی تیغه ی یه دشنه

 زندگی فقط همین بود

 دریا دور و لبا تشنه

ساده بودیم اما هیچکس حرفای ما رو نفهمید

  هیچ کسی پولک نور رو رو شبای ما نپاشید

 ساده بودیم که بفهمیم معنی حادثه ها رو

بچشیم از این رفیقا ! طعم تلخ پشت پا رو

 هر چی بودیم هر چی هستیم ‚ هنوزم مثل قدیمیم

اهل این حال و هواییم مهمون همین گلیمیم

قصه ‚ قصه ی سفر بود

 روی تیغه ی یه دشنه

 زندگی فقط همین بود

 دریا دور و لبا تشنه

یادت نره که یاد ِ تو همیشه همراه ِ منه

یادت نره که خواستنت مثل ِ نفس کشیدنه

یادت نره که آینه از طپش ِ تو روشنه

یادت نره نبودنت جونم ُ آتیش می زنه

بغض ِ تو یاس ِ‌پرپره، شب تو چشات شناوره

دل واسه تو در به دره! یادت نره! یادت نره

عاشق ِ تو قلندره! از همه دیوونه تره

ناز ِ تو ر ُ خوب می خره! یادت نره! یادت نره

یادت نره که خسته ام از این فراموشی ِ بد

یه حرف ِ تکراری شدم، مثل ِ مدار ِ جز ر ُ مد

یادت نره ترانه هام دفتر ِ خاطراتمه

یادت نره بدون ِ تو سقوط ِ من دم به دمه

بغض ِ تو یاس ِ پرپره، شب تو چشات شناوره

دل واسه تو در به دره! یادت نره! یادت نره

عاشق ِ تو قلندره! از همه دیوونه تره

ناز ِ تو ر ُ خوب می خره! یادت نره! یادت نره